Aşılama Tutar Mı? Hiçbir Sorun Yoksa, O Kadar Basit Mi?
—
Kayseri’de bir sabah, güneş yine o bildik sarı ışıklarını düşürüyordu. Kendimi yataktan kaldıran, sabahın o erken saatlerinde çalan telefonumdan gelen ses değil, içimde biriken bir huzursuzluktu. Gözlerimi açmadan önce o anı hissettim. Sanki biraz da korku vardı. Aşı gibi, ne kadar basit ve aynı zamanda ne kadar karmaşık bir konuydu. Yıllardır o kadar çok şey düşündüm ki. Ne yazık ki bazen hayatta her şey ne kadar doğru yaparsanız yapın, bir şeyler ters gider.
—
Bir Aşılama Kararının Peşinde
Yıllar önce, anne olma hayalleri kurduğumda hayatımda böyle bir soru olacağını kim tahmin ederdi? O zamanlar herkes bana genç, hayat dolu bir kız olarak bakıyordu. Kayseri’nin o dar sokaklarında, eski evlerinin sıcağında annemle dondurma alırken, ileride anne olmayı hiç bu kadar ciddiye alacağımı düşünmemiştim. Ama işte şimdi, bir adım kadar yakınım o gerçekle. Aşılama. O kadar klişe ki, ama bence “aşı” kelimesi de bir şekilde hayatın karmaşasına yerleşmiş durumda.
Son günlerde etrafımda herkesin farklı düşüncelerini duydum. Kimi “çok iyi, sana yaparız” derken, kimisi de “bence bir zaman daha bekle” diyordu. Çevremde her ne kadar her şey yolunda gibi görünse de içimde bir şüphe vardı: Aşılama tutar mı? Hiçbir sorun yoksa?
—
Yalnızlıkla Yüzleşme
Kendi içimde savaşımdı bu. Öylesine karmaşık ve karmaşık olmasa da derindi. Herkesin farklı bir görüşü vardı. Ailemin “Açıkça ifade etmek gerekirse, sağlığını tehlikeye atma, derhal geç kalmadan yap” demesi de farklı bir gerilim katmanı ekledi. Ama öte yandan, arkadaşlarım bir yanda heyecanla, “Neden bu kadar acele ediyorsun?” diye soruyordu.
O sabah Kayseri’nin o sisli havasında bir kafeye oturduğumda, yalnızca kendi iç sesimi dinleyebilmiştim. Bütün bu karmaşa, “ya tutmazsa?” sorusu etrafında şekilleniyordu. İçimi ürperten bu soru, hiçbir sorun olmadığına emin olduğum bir anıma kadar devam etti. Gerçekten hiçbir sorun yok muydu?
—
Tutmazsa Ne Olur?
Bir yanda umudum vardı, diğer tarafta kaybetme korkusu. Eğer aşılama tutmazsa, ne olacaktı? Bu sorunun cevabını ararken bir şey fark ettim. Sorun gerçekten aşılama meselesi değildi; sorun, hayatta çoğu zaman her şeyin mükemmel gitmeyeceği gerçeğiydi. Bir hayalin peşinden gitmek, sevdiğinle bir gelecek kurmak için ne kadar çaba harcarsan harca, her şeyin istediğin gibi gitmeyeceğini bileceksin. Bu yalnızca bir dönem değil, hayattaki her adım için geçerli.
İçimdeki o sessiz kalbim, bana bir şeyler anlatıyordu. Belki de ilk defa gerçekten “bu yolculuğu yapmaya hazırım” dedim. Sadece aşk, hayatın her anını yaşamak değil; bazen işte bu gibi anlar da olmalıydı. Kayseri’nin sabah ışıkları altında, bir kahvenin soğuması gibi bir şeydi. Bazen bir şeyin olacağı belli olmaz, ama ne olursa olsun yaşamak gerek.
—
Bir Adım Daha
Bir gün, “hayatla ne kadar mücadele edebilirsin?” diye sordum kendime. Aşılama süreci bir başka mücadeleydi belki de. Ama ne kadar uğraşsanız da sonuçlar çoğu zaman insanın kontrolü dışındadır. O sabah, telefonla o kadar çok şey öğrendim ki. Herkesin bir görüşü vardı, ama hiçbiri içimi rahatlatmadı. Yine de ben, “eğer tutarsa” diyerek cesaretimi topladım. Bir adım daha attım, bu sefer başka bir dünyaya.
Her şeyin mükemmel olmasına gerek yoktu, çünkü ben o kadar çok şey öğrendim ki. Hayatın her yönü, belli bir noktada karmaşık olur. Ve yine de soruyordum: “Hiçbir sorun yoksa, aşılama tutar mı?”
İçimde bir tedirginlik vardı ama bu kez sadece kaybetme korkusu değil, aynı zamanda kazanmaya da inancım vardı. Başarılı olma ihtimali bu kadar yakınken, kalbim tekrar çarpmaya başlamıştı. Bir aşılama, belki de bir mucizeydi. Ama belki de bu, sadece hayatı bir adım daha ileriye taşımaktı.
—
Sonunda Ne Oldu?
O gün sabah, o kadar çok şey hissettim ki. Bir çay içtiğimde, içimdeki karışıklık daha da büyüdü. Aşılama meselesi gerçekten çözülür müydü? Hayatın hiçbir şeyin garantisi yoktu ama ben, en azından bir şeyi denemeliydim. Sonunda, o tedirginlikle ama aynı zamanda bir umutla, doktorla görüşmeye karar verdim.
Birkaç hafta sonra, içinde bulunduğum karmaşayı düşündüğümde, yalnızca bir anın ne kadar güçlü olabileceğini fark ettim. “Tutarsa?” sorusu yerine, belki de hayatta hepimiz kendi yolumuzu bulmalıydık. Ne olursa olsun, bir şey denemek ve bir adım atmak, bazen hayatın kendisinden daha fazla şey anlatıyordu.
—
Ve işte, şimdi bir sabah daha Kayseri’nin o sakin havasında, hayatımda çok önemli bir adım atmanın verdiği hisle uyanıyorum. Aşı, tutar mı? Kim bilir… Ama bildiğim tek şey, içimdeki duyguların bana her zaman yol göstereceği.